حرف هامان انبار می شوند
هم چون کتاب هایمان
نمی گوییم شان
نمی خوانیمشان
هم چون کتاب هایمان
نمی گوییم شان
نمی خوانیمشان
و صدای شره ی فرصت ها
تا به هم چنان می آید
که فرو می لغزند از لابه لای انگشتان بی خیالمان...
صدای لغزش فرصت ها غم انگیز تر است،
یا لغزش اشکهای بی صدا ؟
+ نوشته شده در چهارشنبه سوم آبان 1385ساعت 14 توسط باد شمال
|