روی شانه های باد

هر چند که مدت‌ها است تنها به سر زدن و خواندن نوشته‌های فوق‌العاده زیبای باد شمال عزیزم اکتفا کرده‌ام، ولی امروز و البته با کمی تاخیر آمده‌ام تا سالگرد تولد یک سالگی این بی‌نام و نشان را تبریک بگویم. شاید به این بماند که به خودم هم تبریک می‌گویم، اما در واقع یک جورهایی هویتی جدا از خودمان  برایش قائلم. مثل بچه‌مان می‌ماند!  ( وبلاگ نویس‌های باسلیقه می‌دونن من چی میگم!)‌‌
پس تولدت مبارک و  انشاالله تولد صد سالگیت...